دسترسی‌ها را همراه پروژه تحویل بگیرید

در تحویل پروژه، فهرست سرویس‌ها و مالک هر حساب را ثبت کنید: هاست، دامنه، ایمیل، درگاه و سرویس مدل. مشخص باشد تمدید هرکدام با چه کسی است. این فهرست باید محل مدیریت دسترسی را توضیح بدهد؛ قرار نیست رمزها و کلیدهای محرمانه را در یک فایل عمومی جمع کند.

برای کاربران عملیاتی، نقش‌ها را بررسی کنید. حساب آزمایشی با دسترسی مدیر نباید راه معمول ورود همه افراد باشد. اگر پیمانکار به سرویس دسترسی داشته، پایان پروژه فرصت مناسبی برای بازبینی همان دسترسی‌ها و تنظیم مسئولیت پشتیبانی است.

تنظیمات محرمانه را از سورس جدا کنید

بسته تحویل می‌تواند فایل نمونه تنظیمات داشته باشد که نام متغیرهای لازم را نشان می‌دهد؛ مقدار واقعی کلیدها باید در محیط مناسب تنظیم شود. همچنین بررسی کنید نسخه پشتیبان و فایل‌های ثبت خطا چه اطلاعاتی نگه می‌دارند و چه کسانی به آن‌ها دسترسی دارند.

چارچوب SSDF مؤسسه NIST، توسعه امن را مجموعه‌ای از فعالیت‌های قابل ادغام در چرخه توسعه معرفی می‌کند. برای یک تیم کوچک، برداشت عملی این است که امنیت را فقط به آزمون روز آخر واگذار نکند. این مقاله یک چک‌لیست اجرایی پیشنهادی است و گواهی انطباق با آن چارچوب نیست.

بکاپ را با بازیابی بسنجید

داشتن یک فایل پشتیبان، به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که بازیابی موفق خواهد بود. در یک محیط آزمایشی، یک نسخه را بازیابی و ورود کاربر، ارتباط رکوردها و فایل‌های پیوست را بررسی کنید. زمان انجام این کار نیز به برنامه پشتیبانی کمک می‌کند.

نسخه برنامه و نسخه داده را از هم تشخیص دهید. برگرداندن فایل‌های قدیمی پس از تغییر ساختار دیتابیس همیشه کافی نیست. پیش از به‌روزرسانی، روش بازگشت، محدودیت آن و وضعیت تغییرات ثبت‌شده پس از انتشار را روشن کنید. از آزمون بازیابی مستقیم روی داده زنده شروع نکنید.

برای خطا، مسیر پاسخ تعریف کنید

کاربر باید بداند اطلاعات ذخیره شده یا فقط در مرورگر باقی مانده است. پیام موفقیت را به نتیجه واقعی ذخیره متصل کنید و برای شکست، راه ادامه مشخص بدهید. تکرار درخواست پس از قطع ارتباط نیز نباید بدون بررسی، رکورد تکراری بسازد.

گزارش خطا باید برای رفع مشکل مفید باشد، اما اطلاعات اضافی مشتری را بی‌دلیل ثبت نکند. زمان رخداد، عملیات و شناسه پیگیری می‌توانند برای بررسی لازم باشند. دامنه و مدت نگهداری اطلاعات را متناسب با پروژه تعیین کنید.

پنج سؤال در جلسه تحویل

از تیم بپرسید: پروژه از محیط خالی چگونه اجرا می‌شود؟ تنظیمات واقعی کجا قرار دارند؟ بازیابی آخرین بار چه زمانی آزمایش شده؟ خطای ذخیره چه پیامی دارد؟ اگر انتشار جدید ناموفق بود، چه کسی و با چه روشی برمی‌گرداند؟

پاسخ این سؤال‌ها را در راهنمای پروژه نگه دارید و با تغییرات مهم به‌روز کنید. یک راهنمای کوتاه که با اجرای واقعی تطبیق دارد، از سند طولانیِ ناسازگار با نسخه تحویل‌شده کاربردی‌تر است. این چک‌لیست را می‌توانید به معیار پذیرش پروژه بعدی اضافه کنید.

منابع و مطالعه بیشتر

ابوالفضل سعادت / NeMo

درباره نرم‌افزار، ایجنت‌ها و مدل‌سازی محاسباتی می‌نویسم.

درباره نویسنده ←